Blog

Terug

2010-02-03 - De nieuwe wereld

Man Bijt Hond vroeg me om een dag lang een fotodagboek bij te houden. Het is de bedoeling om een ganse dag lang, van opstaan tot slapen gaan, elk uur een foto van jezelf te maken. Daarvoor kreeg ik een fototoestel in bruikleen.

Maar wat bleek, het was niet zo’n superkleine handige digitale camera. Nee, een analoog toestel, met een filmrolletje erin. Weet je nog wel? Met als achterliggende gedachte dat er niets gewist of gemanipuleerd wordt. Fijn bekeken van de redactie. Maar wel even wennen. Het is zo vanzelfsprekend om te kijken of het beeld wel scherp is, of mooi gecadreerd. En vooral: je moet zuinig zijn. Je hebt maar 36 foto’s. 

Op zulke momenten wordt een mens weer eens met de neus op de feiten gedrukt. De digitale revolutie beheerst ons leven. Niet dat ik het erg vind. Integendeel. Hoeveel keer per dag raadpleeg ik het internet niet?  Op zoek naar de juiste documentatiefoto, de uurregeling van de trein, de openingstijden van een restaurant... Het wordt een automatisme. Vroeger was op restaurant gaan altijd een beetje avontuur. Wat zal er dit keer op de kaart staan? Nu lees je het menu vooraf op de site van het desbetreffend etablissement. En je weet al dagen op voorhand wat je zal bestellen. Boeken die ik vroeger liet meebrengen door iemand die toevallig naar Amerika moest, koop ik nu online. Schaalmodellen uit WO1, voor mijn nieuw verhaal, vond ik binnen de kortste tijd op eBay. Jaren geleden zocht ik voor De Simstones naar een apparaatje waarmee je handmatig een conservenblik kon afsluiten. Weken heeft dat geduurd. Vandaag de dag moet je gewoon even googelen en een stroom aan afbeeldingen komt op je af. Ik zou het niet meer kunnen missen.

Wat ik wel mis, is de sensatie van de schattenjacht. Uren doelloos snuffelen in tweedehands winkeltjes, om dan per toeval op dat boek of die LP te stoten, waar je al jaren naar zocht. Het gaf je even de euforie of je het graf van Toetanchamon had ontdekt. Nu vind je letterlijk alles op het internet. Soms te duur. Maar als je iets persé wil, dan geraak je er aan. Alleen de kick van het schatten graven is eraf.

Blackberry, iPhone, sms, mailen, downloaden, twitteren, face book, gps, cruise controle... Moest mijn overleden vader terug op aarde komen, hij zou zich op een vreemde planeet wanen. Nu heb ik dat zelf ook meer en meer. Als mijn neefjes discussiëren over de nieuwste trends in informatica, moet ik onwillekeurig denken aan mijn prille kindertijd. Telkens mijn ouders, met mij in de buurt, over volwassen onderwerpen praatten, dan spraken ze Frans. Toen buiten gesloten, nu opnieuw buiten gesloten! Op dit thema kom ik trouwens in album 125 uitgebreid terug.

Aan mijn kleinkinderen moet ik binnenkort uitleggen dat opa nog de tijd heeft gekend waarin een mobiele telefoon alleen bestond als gadget in de schoen van James Bond. En dan zullen ze verschrikt uitroepen: ‘Geen telefoon op zak? Opa, hoe deed jij dat dan als je de deur uitging?!’ Dan was ik gewoon een poosje onbereikbaar. Nooit een journalist of uitgever aan de lijn als je lekker door de natuur fietste. Het had zo zijn voordelen. O, ja. Als je toen met de auto reed, was er geen mevrouw die je vertelde waar je moest afslaan. Je nam een kaart mee, waarop je de reisweg vooraf eigenhandig uitstippelde. Ik zal hen moeten uitleggen, dat je niet telkens op commando naar je geliefde tekenfilm kon kijken. Je at wat de pot schafte, in mijn geval twee kanalen zwart-wit televisie. De dvd was nog niet uitgevonden. Zelfs de videoband bestond nog niet. Eens per jaar, rond de kerst, draaide Disney in de bioscoop. En daar moesten we het dan mee doen.

Voor mijn nieuw verhaal trok ik onlangs door de Westhoek. Ik wilde een beschermde site met loopgraven bezoeken. Ergens in een afgelegen dorp kocht ik tickets bij de toeristische dienst. Ze gaven me een cijfercode, waarmee ik de poort van het domein kon openen. Eenmaal daar bleek die niet te kloppen. Een telefoonnummer had ik niet. Moest ik dan weer zes kilometer terugrijden over kleine wegeltjes om een andere code te vragen? Nee, gewoon op mijn iPhone via de website van die toeristische dienst hun nummer opsnorren. Alles was in een minuutje geregeld. De nieuwe wereld is een feit. En handig bovendien.

Reageer op dit artikel