Blog

Terug

2010-02-24 - Nonkel Bob

Nonkel Bob werd 89. Een gezegende leeftijd. Niet wat je noemt, in de wieg gesmoord. Maar weer is er een icoon uit mijn jeugd verdwenen. Uit de tijd dat televisie iets magisch had. In augustus 2005 had ik het genoegen deze levende legende persoonlijk te ontmoeten.

Het was bij de presentatie van Vrolijke Vrolijke Vrienden, één van mijn meest favoriete albums. Vooraf had ik hem een briefje gestuurd met de vraag of hij er geen bezwaar tegen maakte dat ik zijn bekende liedje als titel gebruikte. Hij voelde zich zeer vereerd. En bij de release overhandigde ik hem het eerste exemplaar. Hij had zijn gitaar meegebracht en voor pers en genodigden debiteerde hij uit volle borst zijn onverwoestbare meezingers.

Sinds die ontmoeting stuurde ik hem telkens met nieuwjaar een kaartje. En telkens kreeg ik een kaartje terug. Twee maanden geleden ook weer. Ik zag hem voor het laatst, op de première van de musical Daens. En alhoewel we mekaar daarvoor maar één keer ontmoet hadden, wist hij nog zeer goed wie ik was.

Bij de presentatie van Vrolijke Vrolijke Vrienden vertelde ik hem het volgende:

Beste Nonkel Bob,

Het moet rond 1957 geweest zijn. Wij woonden in de buurt van het Schijnpoort. In onze straat was er maar één televisietoestel. Dat behoorde toe aan een gepensioneerde politiecommissaris. Een grote, wat strenge man waar de kinderen schrik van hadden. Maar hij had een lieve vrouw. En op zaterdagnamiddag mochten wij met z’n allen komen kijken naar Nonkel Bob.

De uitzending begon om vier uur, maar om half vier zaten wij al verwachtingsvol  klaar op de grond in de schoonste kamer van de commissaris. Om kwart voor vier werd de televisie aangezet. In die tijd waren het nog tv’s met lampen, dus het ding moest eerst warm lopen. Na een tijdje verscheen er in het midden van het scherm een klein lichtpuntje, dat stilaan groter en groter werd, tot het scherm zich vulde met het testbeeld. En dat vonden wij al prachtig.

Stipt om vier uur verscheen de speakerin in beeld. Want zo werden de omroepsters toen genoemd. En dan begon Nonkel Bob. Meteen.  Zonder dat we ons eerst door een kwartier reclame en trailers moest worstelen. Nonkel Bob met aan zijn zijde tante Paula. Zo oud ben ik al. Ik kom nog uit de tijd van tante Paula. Zonder boe of bah verdween Tante Paula opeens uit het programma en werd van de ene op de andere dag vervangen door tante Ria.  Later had je ook nog tante Terry en er is zelfs ooit een tante Lieve geweest. Als kind sta je daar niet bij stil, maar u heeft in die tijd wel heel wat tantes versleten, Nonkel Bob...

De uitzending begon steevast met de meezinger ‘Kom toch eens kijken’. Een lied dat uitliep in de legendarische kreet: ’T V ...’ En op dat moment donderde er een bestelwagen door de straat.  Het beeld begon te bibberen en Nonkel Bob werd samen met de ‘O O O H e e e e e e...’ parkinsonsgewijs de ether ingekatapulteerd. Dan stond de commissaris op uit zijn zetel en ging naar de knoppen. Want de afstandsbediening moest nog worden uitgevonden. Draaiend aan de binnenhuisatenne en goochelend met de toetsen, verschenen er achtereenvolgens op het scherm horizontale strepen, verticale strepen,  sneeuw gevolgd door schuine strepen die op hun beurt overgingen in  een rollend beeld. Vijf minuten later had een zwetende en puffende commissaris alles weer onder controle en kon de pret definitief beginnen.

Een wonderlijk programma, nog nooit vertoond. Boordevol met spelletjes, reportages over stad en land, wetenschappelijke rubrieken. En samen met nonkel Bob werd er geknutseld, gekookt en veel gezongen. U schonk Vlaanderen aldus de onverbiddelijke evergreen Vrolijke Vrienden.  Het laatste halfuur werd ingeruimd voor het  jeugdfeuilleton, in die tijd nog live vanuit de studio. Ik herinner me nog hoe Manco Capac zijn avonturen beleefde in hol klinkende bordkartonnen Incapaleizen.  Of het geheim van Killery Harbor met een piepjonge Wies Andersen, waarbij u die prachtige Ierse liedjes zong. Voor ons had het dezelfde magie als de 3D animatie voor de kids van nu.

Daarom ben ik blij u na al die jaren te kunnen zeggen: ‘Bedankt, Nonkel Bob!’ Die uitzendingen vormen een onvergetelijke jeugdherinnering waar ik met veel plezier aan terugdenk. Net zoals aan de strips van Willy Vandersteen en Marc Sleen. En nu ik zelf strips teken, tracht ik bij deze generatie dezelfde sensatie op te roepen, zoals u dat deed op die zaterdagnamiddagen toen wij voor het tv-meubel van de commissaris zaten. Ik had in die dagen dan ook nooit durven dromen, dat ik u ooit, in een volgende eeuw, het eerste exemplaar mocht aanbieden van van mijn nieuwste strip met als titel ‘Vrolijke Vrolijke Vrienden’.

Net zoals bij Jef Nys vindt de begrafenisplechtigheid van Nonkel Bob plaats in de Antwerpse kathedraal. Eigenlijk verdient hij het om daarna bijgezet te worden in het Speelgoedmuseum.

Reageer op dit artikel