Blog

Terug

2010-02-17 - De waarheid?

Regelmatig vraagt men me om in mijn blog nog eens wat te vertellen over Studio Vandersteen. Ik zal proberen dat de volgende weken af en toe te doen. Korte stukjes, want de werkdruk is momenteel zo groot dat ik weinig tijd heb om lange blogs te schrijven.

Ik zit boordevol herinneringen aan die tijd. Maar de vraag is, in hoeverre die indrukken wel juist zijn. Of ze niet werden bijgekleurd door de tijd. Barry Humphries schrijft in zijn autobiografie: ‘Dit alles heb ik eerlijk en oprecht bij mekaar gelogen.’  Ooit lag haar hele gezelschap plat van het lachen toen Annie M.G. Schmidt vertelde wat ze onlangs had meegemaakt. Haar zoon was erbij geweest en vond het maar een heel banale gebeurtenis. Maar de schrijfster Annie M.G. maakte er iets prachtigs van. Haar stelling was: het is dan misschien wel niet helemaal waar, maar het is toch een mooi verhaal. Dat heb je nu eenmaal met verhalenvertellers. Het is zoals bij karikaturisten. Dingen worden uitvergroot.

Willy Vandersteen had dat ook. Neem nu het verhaal van zijn geboorte. Er zat geen beweging in de pasgeborene en de dokter verklaarde hem dood. Het wichtje was zo klein dat het in een sigarenkistje werd gelegd. Zijn vader bracht het naar het kerkhof. Onderweg ging hij nog even de kroeg in. Het sigarenkistje werd op de biljart gezet. Na een uurtje klonk er luid gehuil uit het kistje. Kleine Willy had zijn entrée gemaakt. Tientallen keren hoorde ik dat verhaal. Telkens anders, telkens langer en telkens mooier. Vandersteen was dan ook een rasverteller.

Kwam je met een anekdote over iets wat je had meegemaakt, had hij telkens nog een veel straffer verhaal. Dingen die hij oppikte aan de toog, nam hij dat gewoon over. Na een tijd was hij er voor zichzelf van overtuigd dat hij het persoonlijk had meegemaakt.

Onlangs maakte ik een dag lang een fotodagboek voor Man Bijt Hond. Toen de vraag kwam, had ik zo mijn bedenkingen. Het leven van een striptekenaar is eigenlijk vrij saai. In tegenstelling tot zijn peronages, zit hij meestal eenzaam achter zijn tekentafel. Daar maak je geen spetterende fotoreportage over. Niet erg. Ik mocht gebeurtenissen van verschillende dagen combineren. Wel opletten dat ik voor de foto steeds dezelfde kledij aan had. Aldus geschiedde. Op het scherm leek hetdat ik wel een heel afwisselend leven leid. Niks van, maar het was mooi voor het verhaal.

Naar waarheid zal ik proberen de volgende weken wat anekdotes uit mijn Vandersteentijd te vertellen. Maar Frederik van Eeden zei het reeds: ‘Niets is geheel waar en zelfs dat niet.’

Reageer op dit artikel