Blog

Terug

2010-01-27 - De kop is eraf

De eerste maand van het nieuwe jaar zit er weeral bijna op. En wat is toch al niet allemaal gebeurd die eerste weken van 2010. Dingen waar we tijdens het nieuwjaarszoenen in de verste verte nog geen vermoeden van hadden.

Het jaar begon al meteen met de dood van de uiterst beminnelijke Tibet, de geestelijke vader van Chick Bill en Rik Ringers. En of dat nog niet genoeg was, stierf ook Jacques Martin, één van de laatste pioniers uit de gouden jaren van het Belgisch beeldverhaal. We kregen  een seriemoordenaar op ons bord. Een verschrikkelijke natuurramp in Haïti, die zijn gelijke niet kent. De sluiting van Opel Antwerpen.  En bijna zaten we zonder bier. Dit alles gelardeerd met een fikse winterprik. De wraak van Moeder Aarde na de mislukte klimaatstop. Of om Wim Kan nog eens te citeren: ‘De kop is eraf en de aardigheid ook!’ Hopelijk hebben we het nu wel gehad en krijgen we een zomer, minstens zo goed als die van 2009.

Voor mezelf begon het jaar met een nieuw album. Naar mijn smaak kwam het iets te vlug na het vorige. Maar de wegen des uitgevers zijn vaak ondoorgrondelijk. Wel deden we een heel prettige presentatie in het kasteel van Schoten, dat vermomd als Coppeinhof, een belangrijke rol speelde in het verhaal. De gemeente had een klas schoolkinderen uitgenodigd. Ik mocht hen uitleggen hoe een Kiekeboestrip gemaakt wordt. Succes verzekerd, want dat is natuurlijk veel plezanter dan les volgen. Aan Harrie Hendrickx, de burgemeester van Schoten, overhandigde ik het eerste exemplaar met daarin een opdracht die aan duidelijkheid niets te wensen overliet. Ik ken Harrie al heel lang, heb zelf 17 jaar in Schoten gewoond en we zijn het er beiden over eens dat een Kiekeboebeeld in mijn vroegere wijk niet zou misstaan. Wordt hopelijk vervolgd...

In Zeebrugge hadden we een reünie met de mensen waarmee we naar Japan gingen. Het liefst trekken we  alleen rond, maar het onoverkomelijke taalprobleem deed ons dit keer kiezen voor een begeleide reis. Dat viel meer dan mee, want de groep was fantastisch. Na één dag had iedereen al het gevoel of we reeds jaren vrienden waren. Een homogene ploeg, zonder wrijvingen en zonder afgetekende klikjes. Bovendien geleid door een fantastische gids, die me naderhand nog taaladvies gaf voor mijn strip. Toen iedereen mekaar na een half jaar weerzag, werd de draad meteen weer opgepikt. Oswald, de gastheer, had tijdens de reis 7 uur film opgenomen. Hiervan maakte hij een montage van 50 minuten. Echt knap gedaan. Haast professioneel. Alles zat juist. Het ritme, de selectie, de muziek, de afwisseling. Kortom, aan die man is een filmmaker verloren gegaan.

Sinds enkele dagen zit mijn schetswerk voor het Japan-verhaal er op. Thomas en Peter zijn er nog even zoet mee. En Ria met het ingewikkelde kleurwerk ook. Bij leven en welzijn ligt het album op 15 september in de winkel. Ondertussen begin ik met Kristof aan een nieuw verhaal. Eigenlijk is het gekkenwerk. Op mijn leeftijd zou ik nu een maand vrij moeten nemen. Om af te kicken van het voltooide verhaal, wat te ontspannen en de batterijen op te laden om aan iets nieuws te beginnen. Maar het circus blijft doordraaien aan een waanzinnig tempo. Soms vraag ik me af waar ik eigenlijk mee bezig ben. Want zelfs met de hulp van goeie assistenten blijft het slavenarbeid. Leuke slavenarbeid, dat wel. Maar hoedanook slavenarbeid.

Omdat er in het nieuwe verhaal een link zit naar de Eerste Wereldoorlog, trok ik een ganse zaterdag door de Westhoek. Het weer zat niet echt mee. Er waaide een ijzige wind en striemende regen viel met bakken uit de hemel op de kerkhoven en de restanten van de loopgraven. In Ieper wilde ik nog even het Flanders Fields museum binnenstappen. Helaas, gesloten wegens jaarlijkse vakantie.

Om de dag toch nog prettig te besluiten, reden we de Franse grens over. In Boeschepe hebben ze de lekkerste Calvados van de hele wereld.  Speciaal gebotteld voor de lokale wijnhandel. Weliswaar in ordinaire tafelwijnflessen met een spuuglelijk etiket, maar wat er in zit, is hemels. Jaren geleden dronk ik deze lekkernij voor het eerst in een Antwerps restaurant. De baas gaf me het adres van zijn leverancier. En sindsdien trekken we om de zoveel tijd naar Boeschepe om een nieuwe voorraad in te slaan. Niet alleen voor ons zelf, maar ook voor vrienden en kenissen.

Verlangend kijk ik al uit naar de zomertijd. Liefst met veel licht en zon. Zodat ik ’s avonds met een calvados en een goed boek in de tuin kan zitten. Volgens mijn kalender lengen de dagen in januari 1 uur en 9 minuten. En in februari 1 uur en 38 minuten. Langzaamaan komt er licht aan het eind van de tunnel.

Reageer op dit artikel