Blog

Terug

2010-01-13 - Heert Goste

Het jaar begon naar vaste traditie met de eindejaarsconférence van Geert Hoste. Eveneens naar vaste traditie neem ik het op. Want tegen dat de uitzending begint, lig ik, ook naar vaste traditie, meestal in slaap. Gevolg van de vorige avond. Niet dat ik zo’n uitbundige feestvierder ben, maar iets teveel drank in combinatie met iets te weinig nachtrust eist zijn tol op mijn leeftijd.

Nu had ik de show, wederom naar vaste traditie, al in de zaal gezien. Ik ken Geert al heel lang, en dat heeft zo zijn voordelen. Ik krijg vrijkaartjes, wat me lange wachttijden aan de kassa bespaart. Het was eind jaren ’80 toen ik hem voor het eerst ontmoette. In die tijd organiseerde Het Laatste Nieuws een jaarlijkse kleurwedstrijd. Ik zorgde voor de tekening, zat mee in de jury en was aanwezig op de prijsuitreiking. De toen nog onbekende Geert Hoste kon je inhuren om feesten en partijen op te vrolijken. Vermomd als clown animeerde hij de kinderen.

 Vooraf werd er gegeten samen met de sponsors. Geert en ik zaten altijd bij mekaar, want het klikte kennelijk tussen ons. Hij bleek Kiekeboe te lezen, met een duidelijke voorkeur voor Fanny. En we hadden een gemeenschappelijk interessepunt: Nederlands cabaret. Veel ander cabaret was er toen niet. De Vlaamse stand-up rage was nog verre toekomst en buiten Urbanus leefden we hier een cabaret-woestijn. We praatten over voorstellingen die we zagen en welke cabaretiers we zeker nog moesten bekijken. Geert maakt in die jaren satirische radioprogramma’s en experimenteerde daarin met een eerste vorm van eindejaarsconférence.

 Een jaar later stond hij er voor het eerst mee op een podium. Ik herinner me nog dat hij optrad in Het Appeltje. Een piepklein Antwerps theatertje met zo’n vijftig zitjes. Op donderdag belde ik voor kaartjes. Toen kocht ik nog zelf tickets om een beginnend artiest te steunen. En zaterdag zaten mijn vrouw en ik op de eerste rij. Een jaar later trad hij al op in het Fakkeltheater. Dat verruilde hij het jaar daarop voor de Arenbergschouwburg, de Antwerpse cabarettempel bij uitstek. Ondertussen is die ook al te klein geworden en staat hij voor 2000 man in de nog grotere Stadsschouwburg. In de beginjaren trokken we na de voorstelling naar de kroeg en durfden we ons wel eens in de whisky storten. Vandaag de dag is er nadien een kleine receptie voor de genodigden. Geert zelf raakt geen druppel drank aan. Het is teveel topsport geworden.

Niet dat we mekaars deur platlopen, maar af toe wordt er wel eens gebeld, gemaild, of eten we samen een hapje met de vrouwen erbij. Zijn lieve wederhelft is grafisch ontwerpster. Ze doet al jaren de affiches en het decor voor de show. Verder maakt ze schattige schilderijtjes met guitige prinsjes en prinsesjes. Er hangen werkjes van haar in de kamers van mijn kleinkinderen. Ik spoorde haar aan om in die stijl kinderboeken te maken. Na lang aarzelen heeft ze mijn raad gevolgd. Sinds enkele jaren is ze heel succesvol bezig met prentenboeken, wordt vertaald en won ondertussen al verschillende prijzen. Dan ben ik toch wel een beetje trots omdat ik de voorzet gaf. Ooit opende ik een  tentoonstelling met affiches van Geert. En als wederdienst verzorgde hij de presentatie van Kiekeboe 100. Moreel kon hij trouwens niet anders. Want hij kreeg een gastrol in dat album: Heert Goste, publiekopwarmer. Later werd er een verzamelbox van zijn boeken uitgegeven, gepresenteerd in een blikken doos. Daarvoor werden tekeningen uit mijn album gebruikt. Plus een exclusieve zeefdruk: de Kiekeboes meet Geert Hoste.

 In bepaalde intellectuele kringen wordt er wel eens smalend gedaan over Geert Hoste. Waarom eigenlijk? De man bedient een groot publiek, dat jaarlijks een fantastische avond beleeft en tevreden het theater verlaat. Ergens begrijp ik het wel. Geert haalt hoge kijkcijfers en in de Vlaamse theaterwereld is hij de kampioen aan de kassa. Zoiets steekt bij bepaalde mensen. In mijn vak ervaar ik precies hetzelfde. Niet dat ze het me persoonlijk komen zeggen, maar dat ik hoor het wel. Dat ik zoveel albums verkoop ligt moeilijk voor sommigen. Dus denk ik net als Geert aan de legendarische woorden van de Amerikaanse glitterpianist Liberace: ‘I’ll cry all the way to the bank!’

Reageer op dit artikel