Blog

Terug

2009-11-25 - Mette en Finneke

Het is weer een tijdje geleden dat ik jullie nog vertelde over Mette en Finn, mijn twee kleinkinderen. Dus tijd voor een stand van zaken.

Finn heeft een nieuwe passie. Telkens ik met mijn dochter bel, wil hij ook iets in de hoorn zeggen. Steeds hetzelfde. ‘Ik ga trommelen!’ Dan loopt hij weg en hoor ik hem op de achtergrond de daad bij het woord voegen. Hij tokkelt op alles wat los en vast is. Uit welingelichte bron weet ik dat de goedheilig man hem een drumstel zal brengen. En hopelijk een doosje oordopjes voor zijn ouders.

Onlangs debuteerde hij in het eerste jaar kleuter-kandidatuur. Een tijdje geleden mocht hij al een kijkje nemen in zijn toekomstig klasje. Dat beviel hem wel, want hij vond er al zijn passies terug. Er stond een brommer, er waren trommels en stoeltjes die deden denken aan paddestoelen. Want dat zijn de huisjes van de kaboutertjes. En die kleine mannetjes fascineren hem enorm. Vandaar zijn voorliefde voor Sneeuwwitje. Afgelopen weken ben ik vaak met hem de tuin in geweest. Op zoek naar paddestoelen. Helaas waren de bewoners nooit thuis.

Om naar school te mogen, moet hij de dag pamperloos doorkomen. Eerst wilde hij niet weten van een potje. Tot die prop tussen zijn billetjes hem uiteindelijk toch begon te hinderen. ‘Woel geen dikke poep!’ Verder werd zijn parate kennis bijgespijkerd, zodat hij als een man met bagage zijn nieuwe biotoop kan binnenstappen. Als je hem vraagt hoe de Amerikaanse president heet, antwoordt hij ‘Obama.’ En op de vraag waar Obama woont, replikeert hij: ‘In het Witte Huis’. Maar bij de geografische ligging van het Witte Huis, gaat hij in de fout. Dan merk je duidelijk dat hij, net als zijn zus,  intellectueel gevormd werd door Studio 100. ‘Het Witte Huis staat in Amica!’ En als hij nu op straat een licht gekleurde man ziet, wijst hij hem aan en roept keihard: ‘Obama!!!’

Het weekend voor zijn eerste schooldag, was zijn enthousiasme al een stuk minder. Als je over school begon, mompelde hij: ‘Woel ni’. ‘Waar ga je morgen naartoe?’, vroeg ik hem. ‘Naar de koekestad, met papa, mama en Mette.’ Zijn manier om de harde realiteit te ontkennen.

Aanvankelijk leek de eerste schooldag een succes. Lachend wuifde hij naar zijn mama toen hij met de anderen in zijn klasje verdween. ’s Middags bleek dat hij veel geweend had. Mijn hart brak, want het deed me denken aan mijn eigen eerste stapjes in de kleuterschool. In die tijd werd de kakschool, zoals men ze indertijd noemde, nog niet zo frequent bezocht. Ik had in de Innovation een schattig, beschilderd, blikken broodtrommeltje gezien. Ik kreeg het op voorwaarde dat ik naar de kleuterschool zou gaan. Elke deal was goed om dit kleinood in mijn bezit te krijgen. De volgende morgen volgde de ontnuchtering. Ik werd afgeleverd bij een strenge, in ’t zwart geklede non met een enorme kap. ’s Middags zat ik zielig in de eetzaal met het broodtrommeltje waarvoor ik mijn ziel verkocht had. Ik ruik nog steeds de flauwe geur van warme melk met een vel erop. Ik huilde hele dagen en uiteindelijk werd mijn moeder met aandrang gevraagd om me thuis te houden. Ik was er nog niet rijp voor. Ik ben trouwens nooit echt schoolrijp geworden.

Terug over naar Finn. De tweede dag ging het al iets beter. Hij huilde al minder. Maar toen begon hij zijn juf te terorriseren: ‘Juf, jij MOET mij helpen!’ Blijkbaar eist hij dezelfde aandacht op die hij thuis krijgt. Gelukkig laat de juf zich niet door hem commanderen, waardoor hij moet inbinden. Een wijze levensles die hij hopelijk ter harte neemt. Volgens de laatste berichten gaat het op school van dag tot dag beter.

Akkoord, af en toe heeft hij wel eens een driftbuitje, maar bovenal is Finn een getalenteerd charmeur. Als hij iets kapot maakt en ik vraag wie dat gedaan heeft, pakt hij je in met zijn meest aandoenlijke smile en antwoordt: ‘...Finneke...’ Probeer dan nog maar eens boos te zijn. Hij ligt dan ook heel goed bij de oudere meisjes uit het derde kleuterklasje. Het is Finneke hier en Finneke daar. Hij krijgt knuffels en kusjes en geniet van al die vrouwelijke aandacht als een volleerd womenizer. Ik zou zeggen: hou dit vast, jongen. Dan wacht je waarschijnlijk een heel prettig leven.  

Zijn zus Mette zit al in de laatste kleuterklas en is een heel flinke meid. Als ze bij ons is, speelt ze meestal met oma. Want opa heeft altijd wel wat belangrijks te doen. Tenminste, dat denkt hij. Mette verzint altijd wel een rollenspel en zegt oma wie ze moet zijn. Zo was mijn vrouw op één namiddag kassierster in een supermarkt, onthaalmoeder, eigenaar van de paardenmolen, dokter, verpleegster, kapster, brandweervrouw, schooljuf, bakkersvrouw, fietsenhersteller, en politieagent. Bovendien stikte ze tot twee keer toe  in de appel van Sneeuwwitje. Twaalf stielen en oef, maar twee ongelukken.

Vorige zaterdag was het groot feest voor de twee kindjes. Samen met oma en opa mochten ze naar de grote Sinterklaas show van Studio 100. Sinds het Kiekeboe toneelstuk, krijgt opa wel eens uitnodigingen voor hun evenementen. En daarmee kan hij scoren bij zijn kleinkinderen. Mette had al een paar filmpremières meegemaakt, maar voor Finn was het zijn entrée in de wonderlijke wereld van glamour en show. Het maakte allemaal een zeer diepe indruk op her kleine mannetje, maar hij bewoog zich in deze dolle drukte als een man van de wereld. Kobe, één van Mette’s idolen, presenteerde de show. Ze mocht nadien met hem op de foto. Die wordt ongetwijfeld uitgeprint  om aan de juf te tonen. ’s Avonds bleven ze bij ons slapen. Na al het gesnoep op de after party, werd er thuis niet meer gegeten. Voor een keer mocht dat. Moe en met een overdaad aan indrukken vielen ze als een blok in slaap.

Reageer op dit artikel