Blog

Terug

2009-11-04 - Het is weer boekenbeurs!

De boekenbeurs. Voor mij een jaarlijks terugkerend feest, waar ik telkens weer met veel plezier naar uitkijk. Ik heb er geen idee van mijn hoeveelste beurs dit is, maar het moet al een aanzienlijk aantal zijn.

Reeds vanaf mijn tienertijd ging ik er naartoe. In die jaren vond de boekenbeurs nog plaats in de Antwerpse Stadsfeestzaal. Maar toen deze begin jaren ’70 werd opgevorderd voor de zoveelste vervroegde verkiezing, verhuisde de beurs noodgedwongen ‘eenmalig’ naar het Bouwcentrum aan de Jan Van Rijswycklaan. Er werd moord en brand geschreeuwd, want de boekenbeurs hoorde thuis in de Stadsfeestzaal. Ze is er nooit meer teruggekeerd. Als ik nu op deze fraai gerenoveerde locatie kom, kan ik me niet meer inbeelden hoe de hele beurs daar binnen kon. Om nog maar te zwijgen over de parkeerchaos. Nu, aan de rand van de stad, is het al haast onmogelijk om je auto kwijt te raken.

In de Stadsfeestzaal beleefde ik mijn eerst boekenbeurzen. Ik liet er albums signeren door Marc Sleen, Jef Nys en Willy Vandersteen. Deze laatste deed dat met een gouden vulpen. En grote rijen wachtenden had je er nooit. Wat een verschil met nu. Op topmomenten zijn er bij mij wachttijden tot vijf kwartier. En dat allemaal voor een klein tekeningetje in viltstift. Ik bewonder die mensen, want zelf zou ik het voor geen enkel idool over hebben. Om de wachttijd een beetje op te vrolijken, deel ik voor aanvang chokotoffs uit. Het idee is niet origineel. Youp van ’t Hek begon ermee. Hij deelde drop uit aan de lange rijen die een kaartje probeerden te bemachtigen. Mijn vriend Geert Hoste heeft het daarna ook overgenomen.

In principe ga ik zelden of nooit signeren. Zeker niet op stripbeurzen, waar telkens weer hetzelfde groepje verzamelaars op afkomt, met een karrenvracht albums, gadgets, flyers en noem maar op. Maar de boekenbeurs is tof. Er lopen daar ook een paar ’die hards’ rond, maar in regel passeert er een doorsnee van je gewone lezerspubliek. De reacties zijn ook prettig. Zoals die oudere mevrouw die me vertelde dat ze elke avond Kiekeboe in bed las. Anders raakte ze niet in slaap! Een compliment, maar een beetje ongelukkig geformuleerd. Of die twee Joodse jongetjes, die bijna een half uur naar me stonden te kijken, terwijl ik het ene album na het andere signeerde. Plots trok het ene jongetje het andere aan zijn mouw: ‘We zijn weg. Dat mislukt toch niet.’

Zo heb ik ook altijd een paar standaardgrappen klaar. Op de vraag: ‘Bent u soms Merho?’, antwoord ik steevast: ’Nee, ik ben het altijd.’ Of tegen een mevrouw die vraagt hoeveel een album kost: ‘Veel te weinig, mevrouw. Voor dat geld kan je het niet zelf tekenen.’  

Wel is het hard werken, zo’n signeersessie. Toen Dirk Stallaert nog assisteerde, deden we wel eens onder ons tweëen de boekenbeurs. Dirk die gewend is om rustig uitgewerkte tekeningen te maken voor zijn fans, was naderhand kapot. Het is bandwerk. Ik herinner me dat ik ooit in Koksijde naast Jef Nys zat. Wij zaten tegen de klok onze lange rijen af te werken. Naast ons zat er een Fransman die uitgebreide tekeningen maakte, eerst in potlood, daarna in inkt en tenslotte aquarel. Hij heeft die hele namiddag twaalf albums gedaan. Nadien nam hij nog een stapeltje mee naar zijn hotelkamer. Stielbederver, noemde Jef Nys hem.

Hoedanook, na zo’n middag boekenbeurs ben ik uitgeblust. Een glaasje champagne achteraf en dan naar huis. Mijn vrouw kookt telkens iets lekker. En naderhand val ik voor de televisie in slaap. Dat doe ik trouwens anders ook.

Reageer op dit artikel