Blog

Terug

2009-10-21 - Speed

Het grootste deel van mijn jeugd bracht ik door in Merksem. Ik liep er school, zat er in het amateurtoneel en vond er mijn vrouw. Nu kom ik er nog maar zelden. Enkel als ik naar Hilde ga, een nichtje die daar haar tandartsenpraktijk heeft.

Zo ook deze week. En dan rij ik telkens voorbij het pand waar vroeger Speed gevestigd was. Een winkel van tekenmateriaal waar ik in mijn studententijd vaak kwam. Het woord speed werd toen nog niet gelinkt aan drugs. Je kon in die zaak ook fotocopies laten maken. Vanwege de vlugge service bedacht de eigenaar de ietwat hippe naam Speed. Nu was hijzelf alles behalve hip. Een ietwat stijve Engels uitziende man, keurig in het pak. Bovendien niet erg stripminded. Want toen ik hem vertelde over mijn job, replikeerde hij: ‘Die dingen hebben tegenwoordig blijkbaar veel succes. Zelf lees ik de Libre Belgique, toch een serieuze gazet, en daarin staan ook zulke kinderachtigheden.’

Als je bij hem binnenkwam en de zaak was leeg, ging achter de toonbank een dubbele deur open en staptte hij plechtstatig de winkel in. Zijn openingszin was altijd dezelfde: ‘En voor meneer?’ Of je nu de halve winkel leegkocht of je kwam voor een kleinigheid, je werd altijd met dezelfde serieux behandeld. Vroeg je bijvoorbeeld een gom, dan ging hij verder: ‘En wat voor gom moet dat zijn? Een potloodgom? Een inktgom?  Een ronde gom of een vierkante? Een witte, een rode, een groene? Ik heb ook gommen in twee kleuren...’ En voor je het wist, lagen er op de toonbank een twintigtal exemplaren uitgestald.

Dat was ook mijn Studio Vandersteen collega Karel Biddeloo niet ontgaan. Hij was er eveneens klant. En voor de voltallige studio gaf hij een perfecte imitatie van Speed. Want zo noemde hij de man. En wij vanaf dan dus ook. De hele namiddag werd er lacherig over doorgeboomd. We besloten, na het werk, gezamelijk naar Speed te trekken. Zodat iedereen kon zien dat het verhaal klopte. Paul Geerts was nooit zo in voor dat soort fratsen, maar vader en zoon De Rop gingen mee.

Met z’n vieren stapten we de zaak binnen. We hadden geluk want er stond niemand in de winkel. De dubbele deur zwaaide open, pontificaal schreed Speed binnen en zei: ‘Wat mag het zijn voor de heren?’ Op dat moment schoten wij alle vier in een onbedaarlijke lachbui. Om me toch maar een houding te geven, nam ik een leeg schriftje uit het rek, waarin ik zeer geïnteresseerd begon te bladeren. Speed overzag de situatie en merkte op: ‘Het schijnt precies nogal plezant te zijn. Is het soms met mij dat u moet lachen?’ Hierdoor kreeg Karel nog meer de slappe lach en hing half gedrapeerd over de toonbank. Edouard De Rop probeerde de situatie nog enigszins te redden door te beweren dat hij, net voor we binnen kwamen, een mop had verteld. Maar dat maakte onze lachbui alleen maar hilarischer. Hoe we het pand verlaten hebben, weet ik niet meer.  Het werd alleszins een afgang die kon tellen. En hiermee was het nog niet afgelopen.

In die tijd tekende ik de wekelijkse gag van de Familie Snoeck. Karel kwam met het idee om er eentje te laten afspelen in de winkel van Speed. Wij er naartoe om ons plan voor te leggen en met dat doel een foto van de man te vragen. En warempel, die kregen we nog ook. Ik verzon een grap rond Snoeck die bij Speed een passer komt kopen. Toen dat verscheen in TV Express, knipte Karel de pagina uit, plakte ze op een stuk karton, kleefde onderaan een voetje en wij ermee naar Speed. Kon hij het als publiciteit op zijn toonbank zetten. In plaats van gecharmeerd te zijn door die cameo, keek hij heel bedenkelijk en zijn enige commentaar was: ‘Moet het dat dan zijn?’ De uitgeknipte gag heeft de toonbank nooit gehaald. Maar Karel stuurde ‘s anderendaags wel zijn vader naar Speed om hem te complimenteren: ‘Meneer, ik zag u deze week in TV Express!’

Als Speed nog leeft, moet hij nu stokoud zijn. In dat geval wil ik hem langs deze weg vooralsnog mijn welgemeende excuses aanbieden.

Reageer op dit artikel