Blog
2009-09-16 - Tour de France (2)
Van Hec Leemans ging het richting Côte d’Azur, met als tussenstop Saint Maximin la Sainte Baume. Daar logeerden we bij een Belgisch echtpaar in La Courtesiè.
Philippe en Marie Ange runnen met liefde en charme een zeer voortreffelijke Chambres et Table d’hôtes. Zij zat vroeger in verzekeringen en hij was traiteur, plus maître sommelier. Je kan er dan ook eten op sterrenniveau. We waren er alleen met de gastvrouw en gastheer. Dus heel lang nakletsen aan tafel. Leuke mensen.
De volgende afspraak was bij Bieke in Villefranche, vlak naast Nice. Bieke is een 
fitnessvriendin van mijn vrouw en ze heeft een piepklein huisje aan de Côte d’Azur. Het is een echte Antwerpse, met het hart op de tong. Ze kent een heleboel Antwerpse uitdrukkingen, die nu bijna compleet vergeten zijn. Een voorbeeld. Iemand bij wie alles moet gebeuren zoals hij het wil. Bij hem moet het ook altijd recht in zijn holleke sneeuwen! Ik had het nog nooit gehoord.
Bieke is een vrouw van de wereld. Zo nam ze ons mee naar het mondaine Monte Carlo. Zelden zag ik zoveel ecxlusieve automerken bij elkaar. Van Rolls Royce over Ferrari en Maserati tot Bentley. Een Mercedes heeft 
daar de status van modale Volkswagen. Voor het casino stond een Rolls met alles wat normaal in chroom is, in zuiver goud. Hoe komt zo’n auto daar? Over de weg heb ik er nog nooit eentje zien rijden. Wordt hij soms gedropt met een helicopter? Of heeft de eigenaar hem verspeeld tijdens het gokken? En staat hij nu als trofee voor de deur van het casino?
Onze weekendstop werd L’Isle sur la Sorgue. Een charmant stadje, met op zondag zijn alombekende 
antiekmarkt. We verbleven in een Chambres d’hôtes gerund door een Duitser. (Don’t mention the war!) Dat deed me denken aan Bayeux. Daar logeerden we ooit bij een gepensioneerde Engelse kolonel. Hij woonde al jaren in Frankrijk maar vertikte het om een woord Frans te spreken. Op zijn zolder stond een grote, zelfgemaakte maquette van de landing in Normandië. Met mini-soldaatjes en kleine tankjes. Voortdurend werden we getest op onze belabberde kennis over WO2 . Hij duidde zelfs de historisch belangrijke plaatsen aan, die we zeker moesten bezoeken. Tegenspraak werd niet geduld. Het leek wel of we in een Engelse sitcom waren tercht gekomen. Dad’s Army. Ooit doe ik daar nog eens iets mee.
Onze laatste halte was bij Wim en Marie Jeanne in de Drôme. Wim kennen we al heel lang. Hij had een 
handel in naaimachines en allebei droomden we ervan om ooit in Frankrijk te gaan wonen. Bij ons is het er niet van gekomen. En nu we de kleinkinderen van dichtbij zien opgroeien, zal het er waarschijnlijk ook nooit meer van komen. Wim maakte die droom wel waar en verhuisde met zijn hele aanhang naar la Douce France. Maar het liep enigszins anders dan hij het zich had voorgesteld. Zijn dochter kreeg gezondheidsproblemen. En samen met zijn vrouw helpt hij nu in haar Bar Tabac. Het werd iets minder God in Frankrijk dan gehoopt. Maar Guillaume, zoals Wim daar genoemd wordt, houdt de stemming erin. Als een bon vivant scheurt hij met zijn oude 2PK over de lokale landwegen en laat tussendoor de rosé rijkelijk vloeien.
En zo kwam er een einde aan onze luilekker leven. Thuis wachtte de ontnuchtering. Op de weegschaal. Ik heb mezelf, met onmiddellijke ingang, op diëet gezet.
4 reacties
kristof
20/09/2009 23:38:41
Merho,
ik wist niet waar dit te posten, dus doe ik het maar hier. Een welgemeende proficiat met album 122! Waw, wat een frisse verhaalstructuur. Het is een aangename zijsprong op de normale manier van verhaalopbouw waarmee ik uiteraard niet wil zeggen dat die niet meer effectief is. Wou ik toch even vragen waarom Marcel op de cover in een blauwtint staat, ik begrijp het niet. Zelfde vraag voor de andere tinten op de eerste plaat vóór de eerste pagina (teaser of hoe heet dat?).
Kijk uit naar album 125 omdat dat weer smullen wordt van de speciallekes in de reeks. Al iets dat je daarover kan vertellen?
Kristof
Christel
18/09/2009 12:50:59
Bestaat dat logeeradres in Bayeux bij de kolonel nog ?
Hec
16/09/2009 11:10:42
Dat leven als god in Frankrijk gaat je goed af, Rob.
Overigens zou die uitdrukking komen van "leven als Goth in Frankrijk",
verwijzend naar de Gothen.
Merho
21/09/2009 19:28:15
Een kleine reactie.
Christel, het logeeradres dateert van enkele jaren geleden en ik vind het helaas niet meer terug.
Kristof, bedankt voor de complimenten. Achter die kleuren moet je niet al te veel zoeken. Gewoon om het een beetje intrigerender te maken. En wat 125 betreft, daarvoor moet je nog een beetje geduld hebben.