Blog

Terug

2009-09-02 - Als mij!

 De zomer zit er bijna op. Eén van de betere edities van de jongste jaren. Voor mij een heel leuke, ontspannen zomer. Doordat we reeds in mei naar Japan gingen, leek hij ook eindeloos lang.

Ondertussen veel naar zee geweest, gebarbecued, gelezen in de tuin, gefietst op zwoele zomeravonden en tussendoor werken natuurlijk. De meeste van mijn vrienden zijn met pensioen, of toch bijna. Blij dat ik niet hoef. De zee, de tuin en de fiets zijn leuk, maar niet om ganse dagen mee te vullen. Ik ben een verhalenmaker en de ideëen blijven door mijn hoofd spoken. Het is een tweede natuur geworden. En het is fijn dat ik nog steeds met mijn hersenspinsels aan de slag kan.

Het voordeel van door doen is, dat zowel mijn medewerkers, als de mensen van de uitgeverij stuk voor stuk jonger zijn als mij. Om het idioom van de jeugd maar eens te gebruiken. Het is natuurlijk in het Nederlands niet ‘als mij’, maar ‘dan ik’. Achttien jaar lang heb ik geprobeerd om deze Engelse verbastering er bij mijn dochter uit te rammen. Maar het bleek oproeien tegen de stroom. De jonge generatie gebruikt nu algemeen ’als mij’. Over enkele jaren is het de officiële spelling. Dus waar maak ik me druk over.

Met jonge mensen samenwerken houd je scherp. Zelfs de directeur van de uitgeverij is een pak jonger dan ik. Tenminste nu nog wel. Over een paar jaar: als mij. En het is niet zo, dat ik als zestiger simpelweg geduld wordt. Nee, ik blijk een economische factor te zijn binnen het bedrijf.  Enerzijds streelt dat mijn ijdelheid, maar anderzijds weet ik dat eigenlijk liever niet. Ik wil zorgeloos verhaaltjes maken, zonder sociale verantwoordelijkheid op mijn schouders.

Maar ik had het over de zomer. De dagen worden al merkelijk korter en ’s avonds hangt er al wat herfstkilte in de lucht. De voorbode van de herfst maakt me een beetje triest. De sombere korte najaarsdagen beklemmen me ieder jaar meer en meer. Tot eind december valt het nog mee. Er liggen in oktober en november een pak verjaardagen in het verschiet. Er is de boekenbeurs en daarna de feestdagen. Januari en februari vind ik de minst leuke tijd van het jaar. Een beetje uitgebluste maanden voor de lente eraan komt. De eerste zin van Marcel in Dédé Bij Nacht komt ongeveer hier op neer: ‘Niks zo treurig als kerstversiering in januari!’ Volledig mee eens. Ik heb hem die woorden dan ook zelf in de mond gelegd. Voor mij mogen ze op nieuwjaarsnacht, vlak na het zoenen en het vuurwerk, meteen alle kerstbomen, slingers en ballen afbreken.

Ach, laat ik er over ophouden. Want anders begin ik toch nog op een ouwe zeur te gelijken. Hopelijk krijgen we nog een prachtige maand september. En hopelijk genieten jullie daar evenveel van als ik. Of als mij.

Reageer op dit artikel