Blog

Terug

2009-08-19 - De invasie van de kabouters

Hun ouders hadden dringend behoefte aan wat rust en wilden er een paar dagen tussenuit. Onder hun tweetjes. Dus kwamen Mette en Finn een paar dagen logeren bij opa en oma.

Ik noem het wel eens de invasie van de kabouters. Want hun doortocht laat steeds diepe sporen na. Binnen het uur is het hele huis omgetoverd in één grote speelkamer. Overal struikel je over autootjes, poppetjes, balletjes en  legoblokken. De boel opruimen doen we niet meer, want het is toch maar water naar de zee dragen.

Finn is twee jaar en volop in de nee-fase. Zijn vaste uitdrukking is: ‘Woel ni!’ Discussiëren is zinloos. Zo ging hij de laatste weken voortdurend in de clinch met zijn moeder over de korstjes rond zijn boterhammen. Totnutoe werden die eraf gesneden. Maar hij moet stilaan leren om volledige boterhammen te eten. En dat vertikt hij. Liever honger lijden, dan op korstjes te kauwen.

Mette wordt vijf en beleeft net als Picasso een roze periode. Roze kleedjes, roze armbandjes, roze fiets en heel veel Mega Mindy. Verder trekt ze alle kasten open, om ze vervolgens uit te laden. Zo haalde ze triomfantelijk  een wenskaart te voorschijn met een uitklapbare princes, helemaal in het roze. Die had ik een tijdje geleden gekocht voor haar verjaardag. De verrassing was er nu wel af, maar ik kon met eigen ogen zien dat mijn keuze heel erg in de smaak viel. Ze wou ze meteen meenemen.

De animatie is grotendeels voor rekening van oma. Mette klaagt wel eens: ‘Opa moet altijd werken!’ Na een poosje muis ik er meestal vanonder, naar mijn tekentafel. Vorig jaar las ik in de biografie van Charles M. Schulz, de geniale auteur van The Peanuts: ‘He was a great grandfather... for an hour.’ Toch wel een beetje herkenbaar.

• 

Oma kwam op het lumineuze idee om in de tuin een kamp te bouwen. Met stokken en oude lakens. Dolle pret dus. Om oma even wat rust te gunnen, nam ik hen mee naar de supermarkt. Ze wilden allebei in de kar zitten, wat de rondgang een stuk rustiger maakte. Mijn vrouw haalt alles blindelings uit de rekken, maar voor een onervaren shopper zoals ik, vergt het enige concentratie. Toen ik met volle aandacht naar het juiste koffiemerk zocht, kwam er gelach uit de kar. Ze hadden het doosje eieren open geprutst en daar ze zaten, allebei een brede smile op het gelaat, elk met een rauw ei in hun handje. Dus vlug ingrijpen voor het ontaarde in een kledderige catastrofe.

’s Avonds stond er spaghetti met frikkadellenbolletjes op het menu. Een veilige keuze om verdere culinaire discussies te vermijden. Het incident kwam pas na het eten. Ze mochten nog even tv kijken. Mette koos voor Pinnokio. Finn voor Sneeuwwitje, want hij is dol op de kaboutertjes. Geen van beiden wilde plooien. Gevolg, veel huilen en brullen. Dus de televisie werd afgezet. Dan maar spook spelen met de lakens van de tent. Toch nog lol.

Toen was het bedtijd. Tanden poetsen, een verhaaltje vertellen om daarna moe maar gelukkig in slaap vallen.  De tuin was weer van opa en oma. Daar zaten we dan met een verdiend glaasje wijn. Eveneens moe maar gelukkig.

Reageer op dit artikel

Naam:*

E-mailadres:*

Jouw reactie:*

Gelieve dit invulveld leeg te laten.