Blog

Terug

2009-08-12 - Kiekeboe en het BCB

Voor album 125 ging ik ook foto’s maken in het BCB. Voluit het Belgisch Centrum voor het Beeldverhaal, beter bekend als het stripmuseum. Want deze prachtige locatie in de Brusselse Zandstraat krijgt een plaatsje in mijn verhaal.

Eigenlijk is het de inlossing van een oude belofte. In november 2006 opende toenmalig Brussels minister Pascal Smet mijn tentoonstelling in het BCB: De Wereld volgens Merho. Hierin werden drie decenia maatschappelijke evolutie voorgesteld aan de hand van beelden uit de Kiekeboestrip. Het was de start van de feestelijkheden rond 30 jaar Kiekeboe. Het initiatief kwam van Willem De Graeve, de Nederlandstalige co-directeur van het Centrum. Dankzij hem komen Vlaamse stripauteurs tegenwoordig regelmatig aan bod in dit prachtige Art Nouveau gebouw. Het is ooit anders geweest. Ik merkte ook dat een tentoonstelling in het BCB meteen prestige geeft. Ik kwam opeens aan bod in allerlei culturele media die daarvoor hun neus ophaalden voor mijn geestelijke kinderen, of hen op zijn minst negeerden. Het gebouw zelf kende ik trouwens al heel lang, van toen het nog een stoffenwinkel was. Dat vertelde ik ook in mijn openingsspeech. Een fragment hieruit wil ik jullie niet onthouden:

Ik had een oom en tante die in de buurt van Brussel woonden, in Groenendaal. Ik ging daar vroeger heel graag op vakantie. Want die plek had voor mij iets mytisch. Hun huis lag namelijk op een boogscheut van dat van Marc Sleen.

Het moet rond 1960 geweest zijn. En ik was weer eens bij hen op vakantie. Mijn tante beloofde me dat we die avond naar het circus zouden gaan op het Flageyplein. En daarvoor gingen we pannenkoeken eten achter de Beurs. Een zeer aanlokkelijk vooruitzicht. Wat ze er echter niet bij vertelde, was dat we in de namiddag eerst gingen shoppen. Dat heette toen trouwens nog gewoon winkelen. En haar moeder zou meegaan. Want ze had mijn tante een hoedje beloofd. Urenlang liepen we winkel in winkel uit. Er werden tientallen hoeden gepast, tot beide dames uiteindelijk verrukt bleven staan voor een spuuglelijk afschuwelijk hoedje. En dat exemplaar werd het dan.

Op een bepaald moment belandden we, mijn tante met haar nieuwe hoed op, in de Zandstraat in Les Magazins Waucquez. De allersaaiste winkel die ik ooit was tegengekomen. Het magazijn stond vol met lage houten kasten, met schuiven vol stoffen en bovenop nog eens rollen stof. Overenthousiaste dames zaten in die handel te graaien. En daar liep ik als twaalfjarige tussen. Het duurde eindeloos lang. En toen we eindelijk weer buiten stonden, maakte ik het vaste voornemen dat ik hier nooit, maar dan ook nooit, nog één voet zou binnen zetten!

Daar moest ik aan terugdenken, toen ik er ruim twintig jaar geleden weer binnen stapte. Het was één grote ruïne, want het gebouw had jaren leeg gestaan. Die avond was er echter de feestelijke vooropening van wat later het BCB zou worden. Alles met naam en faam in de Belgische strip was aanwezig. Legendarische, ondertussen overleden auteurs zoals Edgard Jacobs, Morris en Peyo waren er nog bij. Er werd een groepsfoto gemaakt van alle tekenaars op de monumentale trap. Had de koepel het toen begeven, was het in één klap afgelopen met het Belgische beeldverhaal. Tot zover mijn speech.

Nu mocht ik er zelf exposeren! Bij die gelegenheid suggereerde Willem fijntjes dat hij het wel leuk zou vinden om het Centrum een keer als locatie te zien in mijn strip. Dat was al het minste wat ik kon terugdoen. Bovendien is dit Horta-gebouw een gedroomde setting. Maar een locatie moet ten dienste staan van de plot en niet omgekeerd. Dus heeft het even geduurd. Maar in Kiekeboe 125 past het perfect. De foto’s zijn gemaakt. Ook backstage. En ik ga er iets speciaal mee doen. Maar dat lezen jullie wel als het album in het voorjaar van volgend jaar verschijnt.

O, ja. Hoe liep het af met dat hoedje van mijn tante? Na het circus waren we met mijn oom afgesproken in een Brussels café. Toen mijn tante binnenkwam met haar nieuwe hoed op, zag ik het verschrikte gezicht van mijn oom. Zijn reactie was: ‘Wat voor een vreselijk ding heb je nu toch op je kop staan!’ Heel demonstratief zette ze het hoedje af, vast besloten om het nooit, maar dan ook nooit, meer op te zetten. En mijn tante heeft wel woord gehouden.

Reageer op dit artikel