Blog

Terug

2009-06-15 - Expo '58 en de Kiekeboe-stripmuur

Zowat drie jaar geleden vroeg Annemie Van Winckel, toen netmanager van Radio 2 omroep Vlaams Brabant, of ik interesse had in een stripmuur aan het Amerikaans Theater. Iets met verwijzingen naar radio en televisie en heel veel Expo 58. Ik antwoordde al ja nog voor de vraag helemaal gesteld was. Want wat zij niet kon weten: ik heb iets met Expo 58.

• 

Ik was tien en ik mocht er drie keer mee naartoe. Telkens weer een feest. Een bezoek aan een kleurrijk futuristisch eiland in een nog grijze naoorlogse wereld. Back to the future. Zou de wereld er zo uit zien in het jaar 2000? Toen nog een onwaarschijnlijk verre toekomst. En zoals mijn ouders spraken over voor en na de oorlog, spreek ik over voor en na de Expo. De wereld kreeg kleur. Alles daarvoor herinner ik me in sombere sepia tinten. Zuinige jaren van wederopbouw. Expo 58 was het feitelijk begin van de welvarende jaren '60. Samen met de opkomst van the Beatles en mei '68, de eikpunten uit mijn jeugd. Boeken over de Expo kan ik nog steeds moeilijk laten liggen. Artikels erover, knip ik steevast uit. Het koesteren van een stukje zorgeloze jeugd.

Het heeft allemaal iets langer geduurd dan gepland. Want zoals steeds staan tussen droom en daad de klassieke wetten en practische bezwaren in de weg. Maar eindelijk is het zover. De muur is klaar. En de jongens van Art Mural, die ook mijn Antwerpse stripmuur uitvoerden, hebben weer eens prachtig werk geleverd. Erwin De Wachter zorgde voor deze prachtige foto's.

In de rand van dit gebeuren doe ik graag een publieke bekentenis. Dat kan ongestraft, want de feiten zijn ondertussen al lang verjaard. Het was 1958. Ik liep met mijn ouders over de Expo en ik moest plassen. Nu kostte zo'n plasbeurt indertijd 5 oude Belgische franken! Een astronomisch hoog bedrag. Ter vergelijking: de prijs van een Nero-album was toen 15 frank. Dus drie keer naar het toilet op de Expo en je had er een volledige Nero doorgeplast! Inclusief cover en nietjes. De kranten uit die dagen stonden vol boze lezersbrieven van verbolgen toiletbezoekers. Terecht. En mijn vader vertikte het om 5 frank neer te tellen voor het plasje van zijn tienjarige zoon. Dus moest ik het van hem doen, een beetje verdoken, tegen de muur van een paviljoen.

En wat zou het mooi geweest zijn voor dit verhaal, als ik tegen mijn latere stripmuurmuur had gestaan. Maar dat was helaas niet zo. Dat ik als tienjarige, toen al, mijn territorium afbakende. En dat deze opdracht, in uitgesteld relais, een boetedoening is voor mijn daad van openbare zedenschennis. Een soort van werkstraf. Dat laatste was het zeer zeker niet. Daarvoor heb ik veel te veel plezier beleefd aan deze opdracht.

1958. De wereld was mooi en voor mij moest het allemaal nog beginnen. Stiekem droomde ik al van een eigen strip. Ooit, misschien. En nu, ruim 50 jaar later, sieren mijn geestelijke kinderen een echte Expomuur. Dat ik dit nog mag meemaken. De cirkel is rond. Zo rond als de bollen van het Atomium!

 

 

 

Reageer op dit artikel

Naam:*

E-mailadres:*

Jouw reactie:*

Gelieve dit invulveld leeg te laten.