Blog

Terug

2010-01-20 - 89

Januari is de maand dat bedrijven hun inventaris maken. Dat doe ik ook. Ik ben een lijstjesman. Een dwangmatige afwijking die ik moeilijk kan onderdrukken.

Zo noteer ik jaarlijks hoeveel kilometer ik met de auto rij. In 2009 waren dat 23.473 km, tegenover 22.970 in 2008. Ik heb 960 km gefietst. Wat bar weinig was. Het jaar daarvoor waren dat er nog 1170. Terwijl ik ooit gezwind 2500 km per jaar haalde. De afgelopen twaalf maanden heb ik 175 platen aangeschetst. Dat waren er dan weer meer dan in 2008. Toen tikte ik af op 161 platen.

En dan zijn er de kerstkaarten. Dit jaar vielen er 312 in mijn brievenbus. Het overgrote deel van fans en verzamelaars. Uiteraard om een kaartje terug te krijgen. Maar het is wel gezellig met al die kaartjes in huis. Ik merk dat er steeds meer wensen per mail verstuurd worden. Dat geeft natuurlijk niet dezelfde sfeer dan. Al is het een stuk milieuvriendelijker. En veel goedkoper. Want naast het drukken kost het me telkens weer een klein fortuin aan postzegels. Plus uren werk om alles te beantwoorden.

Dit jaar heb ik een nieuw lijstje toegevoegd. Het lijstje met aanvragen voor tekeningetjes allerhande. Gewoon om eens een idee te hebben hoeveel dat er zo zijn. Tot mijn verbijstering waren het er 89! Het ganse jaar door wordt me dit gevraagd. Soms voor het goede doel, dat vaak de aanvrager zelf is. Of mijn zoon is uw allergrootste fan, hij trouwt binnenkort en hij zou het vast heel fijn vinden om een tekening van u te krijgen. Mijn dochter verjaart. Ze is uw allergrootste fan en we wilden haar verrassen met een origineel cadeau: een originele tekening van haar idool. Mijn broer is afgestudeerd en vestigt zich als fysiotherapeut. En jawel, hij is uw allergrootste fan. Het zou mooi zijn, mocht ik hem twee tekeningen cadeau doen. Eentje voor in zijn wachtkamer en een andere voor zijn kabinet. De ganse familie Kiekeboe in een scène rond de massagetafel. Graag in kleur. Ik heb dan altijd de neiging om te vragen of er ook nog een kader rond moet.

Mei is gewoonlijk een topmaand. Meneer, ik heb een geweldig idee voor de communie van onze oudste. Het is uw allergrootste fan en we dachten aan een tekening van de Kiekeboes. Liefst met zoon of dochter erbij. Zou dat geen prachtig cadeau zijn? En goedkoop ook. Of het iets moet kosten, wordt meestal niet gevraagd. Tegen de bakker zeg je toch ook niet: ‘Ik vind uw taarten buitengewoon lekker, geef me daarom een speciaal voor mij gebakken exemplaar cadeau.’ Of deze: ‘U moet dit helemaal niet gratis doen, meneer. We nodigen u uit als eregast op het communiefeest van onze kleine! Dat vind de familie vast geweldig.’ Ik niet.

89 tekeningen. Dat is een gemiddelde van 1,7 per week. Soms is het even windstil. Maar dan komen er opeens twee aanvragen per dag. Als ik op alles zou ingaan, was ik er, à rato van vier tekeningen per dag, ongeveer 22 werkdagen mee bezig. Hoogst uitzonderlijk voldoe ik  aan zo’n verzoek. En dan krijg ik achteraf wel eens de reactie: ‘Heel hartelijk dank voor uw tijd. Want u heeft het al zo druk. Eigenlijk heel onbeleefd van mezelf om zoiets te durven vragen.’ Vraag het dan niet! Voor 2010 staat de teller ondertussen al op 7.

 Ach, ik begrijp het wel. Noem het de tol van de roem. Herman van Veen zong het al:

Vroeger moest ik twee keer groeten
Voor iemand mij pas zag
Maar nu knikken vreemde mensen
Me vriendelijk gedag

Mensen die iets van mij willen
Krijgen nooit een kleur
En ze kloppen op mijn schouder
In plaats van op de deur.

Jef Nys vertelde me ooit, dat bijna iedereen die hij in zijn lange leven ontmoette, op zeker moment wel een tekening nodig had. Dat kost toch geen moeite voor u. Zoiets doet u toch gewoon even tussendoor, uit de losse pols. Had ik er Jef om gevraagd, had ik vast een tekening van hem gekregen. Alhoewel ik hem vrij goed kende, had ik daarvoor teveel pudeur. Nu is de man overleden en ik heb geen tekening van hem. Jammer.   

Reageer op dit artikel