Blog

Terug

2009-10-07 - Tine, Dirk en Gerry

Wat heb ik de afgelopen week zoal gedaan? Een paar leuke, nee fijne dingen. Er is een beweging om het veelvuldig gebruik van het woord leuk te weren. Niet onterecht. Maar dit geheel terzijde. Ik ontmoette afgelopen week Tine, Dirk en Gerry. In die volgorde.

Heel wat jaren geleden kreeg ik een vraag van het toenmalige VTM programma ‘Schuif af’. Een meisje van elf tekende strips, maar wilde vooral Merho interviewen. Dat was Tine. Een cameraploeg met Ingeborg en Arthur kwam naar me thuis voor de opnames met Tine. Sindsdien krijg ik ieder jaar rond nieuwjaar een kaartje van haar. En enkele maanden geleden een mailtje. Het meisje van toen tekent al lang geen strips meer en geeft ondertussen les wiskunde. Net zoals mijn vrouw ooit deed. Zoiets komt voor in de beste families. Tine’s school bestaat precies 50 jaar. Dat werd gevierd met allerlei activiteiten en gastdocenten. Of ik ook wou langs komen? Gewoonlijk sla ik dit soort voorstellen af, wegens te weinig tijd. Maar ik wilde Tine nog wel eens ontmoeten. Dus ik op woensdag naar het Sint Michielscollege in Schoten. Het werd een leuk, excuseer, prettig weerzien. En de leerlingen waren zeer geboeid door mijn rondleiding achter de schermen van de Kiekeboestrip. Achteraf bleek dat één van haar collega’s een tekening van mij had gezien in een gastenboek in de Ardennen. Marcel Kiekeboe op de loop voor drie everzwijnen. Die man had blijkbaar het huisje van Gerry gehuurd. Maar daar kom ik zo nog op terug.

Vrijdag moest ik eigenlijk op 2 plaatsen te gelijk zijn. De viering rond het 20 jarig bestaan van het Belgisch Stripcentrum. En de 45e verjaardag van stemimitator en cabaretier Dirk Denoyelle. Allemaal verjaardagen deze week. De uitnodiging van Dirk kwam eerst. Dus wij naar Aartselaar. Daar speelde  hij zijn verjaardagsshow. Een soort van best of. Een voorlopig laatste optreden, nu hij zich meer aan zijn andere passie gaat wijden. Beeldhouwwerkjes en mozaïken in legoblokken. Zo maakte hij vorig jaar, ter gelegenheid van mijn 60e verjaardag, een hele leuke, excuseer, kleurrijke Kiekeboe mozaïek.

Het weekend brachten we door in de Ardennen bij Gerry. Dezelfde Gerry van hierboven. Ze heeft daar een heel gezellig weekendhuis en ze is een van de fijnste vrouwen die ik ken. We kwamen in contact met haar via mijn broer. Ooit volgde de jonge Gerry dictielessen bij hem. Het leven lachte haar niet altijd toe. Enkele jaren geleden kwam ze toevallig weer in contact met mijn broer. Die zat toen helemaal niet goed in zijn vel. Gerry trok sindsdien vaak met hem op. Niet dat ze een relatie hadden. Maar als steun en toeverlaat heeft ze zijn laatste levensjaren voor een groot stuk opgefleurd. Daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor.  Ondertussen is Gerry ook lid van de grootoudersclub, want ze werd onlangs voor de eerste keer oma.

In de Ardennen voelde je de herfst al meer dan bij ons. Dat gaf de wandelingen extra kleur. Dichte bossen afgewisseld met wijdse landschappen.  Lekker dalen, wat je daarna moest bekopen met een flinke klim. ’s Avonds het eerste wild van het seizoen gegeten. In een klein dorpsrestaurantje, dat eveneens dienst doet als café voor de plaatselijke jeugd. Thuis nog wat napraten bij de open haard. En moe naar bed.

Dat het gedaan is met deze eindloos prachtige zomer, bleek zondag. De lucht was grijs en het motregende aanhoudend. Dan maar naar Redu, het Waalse boekendorp. Ik was er nog nooit geweest. Heel veel tweedehands boekenwinkeltjes met overwegend Franstalige boeken en een overwegend Vlaams publiek. Toch een paar leuke, excuseer, mooie zaken gevonden. ‘Le garage de Franquin’ over de voertuigen in het oeuvre van deze grootmeester. Zocht ik al lang. En ook ‘Le monde de Tintin’ van Pol Vandromme. Een heruitgave van een boek uit 1959, het allereerste uit een haast eindeloze reeks biografieën over Hergé. Ik wist niet dat het bestond.     

Dit alles om u te melden dat het een fijne week was. Met allemaal leuke, excuseer, toffe dingen om me achter te verstoppen, zodat ik niet hoefde te doen wat ik eigenlijk had moeten doen: een nieuw verhaal schrijven. Het is altijd hetzelfde liedje. Ik heb een begin, een mogelijk slot en daartussen een paar vage aanzetten voor wat scènes. En verder een heleboel uitvluchten om het voor me uit te schuiven. Of zoals de Fransen zeggen: ‘Les excuses sont faites pour s’en servir!’

 

Reageer op dit artikel