Blog
2009-07-01 - Enkele impressies over mijn reis naar Japan, deel 1
Onlangs bezocht ik Japan. Nog zo'n oude droom. De jetlag is ondertussen verteerd. Maar de vele impressies blijven door mijn hoofd zoemen. Zelden was een reiservaring zo vervreemdend. Maar wel boeiend.
Over Japan las ik: verwacht je aan het onverwachte. Dat is het minste wat je kan zeggen. Het land oogt vrij westers. Als je de opschriften in Japans schrift zou wegnemen, waan je jezelf soms in Amerika. Dat is echter maar schijn. De mensen hanteren omgangsvormen en codes die voor ons Westerlingen vreemd en bizar overkomen. Wij komen in hun ogen vaak als onbeleefd over. Ooit had ik een Japanse op bezoek. We hadden net onze eerste videorecorder gekocht. Van een Japans merk. Ik vroeg haar of het een goede keuze was. Ze antwoordde: ‘Er zijn er betere.’ Zoiets noem ik het ontkennende ja. Of het bevestigende nee.
Japan is supermodern, zeer netjes en veilig. In een restaurant kan je je portefeuille op tafel vergeten, een uur later ligt ze er nog. Een Japanner raakt niets aan wat hem niet toebehoort. Verfrissend om mee te maken. Waarom kan dat niet bij ons? Een duidelijk voorbeeld van hoe de Japanse ziel verschilt van de onze. Het ergste wat een Japanner kan overkomen is gezichtsverlies lijden. Daarrond draaien alle sociale omgangsvormen. Een Japanner maakt zich nooit kwaad. Dat is gezichtsverlies. Trouwens als je zelf ontstemd bent over iets, maak je vooral niet boos. Het werkt helemaal niet.
Zo beschouwen de Japanners hun taal als de moeilijkste ter wereld. Als je als buitenlander een beetje Japans spreekt, zijn ze hoogst vereerd. Maar ze kunnen het niet hebben dat je het vloeiend spreekt. Want dit ondermijnt hun stelling van moeilijkste taal ter wereld. Gezichtsverlies dus. Alle Japanners leren Engels op school. Maar de meesten spreken het niet, of doen of ze het niet verstaan. Want slecht Engels spreken betekent... inderdaad, gezichtsverlies.
In Tokio passeerde ik een groep middelbare school jeugd op pedagogische uitstap. In plaats van de opgelegde opdrachten uit te voeren, waren een tiental leerlingen gaan shoppen. Zij moesten zich met een megafoon in de hand voor de hele groep luidop verontschuldigen. Op mij kwam dit zeer genant over. Van gezichtsverlies gesproken.
Of neem het ritueel van de cadeaus. Een vriend van me ging ooit met zijn volksdansgroep optreden in Japan.
Overal waar ze kwamen werden ze bedolven onder geschenken. Iets wat de leden van de dansgroep zich met genoegen lieten welgevallen. Fout! Het is de bedoeling dat als je een cadeau krijgt, er een van dezelfde waarde terug te geven. Rond nieuwjaar is dat een heel gedoe. Je krijgt een cadeau van je baas en je moet net zo’n groot cadeau teruggeven. Sommigen gaan speciaal leningen aan om hun geschenken te betalen. Tegenwoordig begint het systeem van de lege doos ingang te vinden. Die wordt gewoon doorgegeven.
Rare jongens die Japanners...
3 reacties
Kristof
05/07/2009 18:24:53
Een reis naar Japan, wil dat zeggen dat er de komende jaren een Japan-verhaal zit aan te komen? Dat zie ik wel zitten...
Hoever zit je eigenlijk vooruit met geplande verhalen? Stel dat deze reis inderdaad een verhaal wordt, waar zal dat dan ten vroegste in de reeks passen?
Tom
04/07/2009 20:58:23
Leuke blog!
Dat vreemde herken ik wel uit verhalen. Vorig jaar is er namelijk een vriend eveneens naar het oosten des werelds getrokken, voor een stage wel te verstaan. Hier hij de lokale taal niet sprak moest hij zichzelf behelpen met kaartjes en handen en voetenwerk. Dat schijnt een heel bijzondere ervaring te zijn die waarschijnlijk niet zal kunnen tippen aan de eerste keer dat ik een Zweedse film zag (je herkent niets, nog geen ja of nee). Maar dat laatste terzijde.
Ik ben benieuwd naar het volgende reisverhaal.
Merho
06/07/2009 7:56:17
Momenteel zijn de verhalen tot medio volgend jaar gepland. Alles zal er van afhangen hoe vlug ik uit mijn vele impressies een leuke plot kan filteren. Een Japan album komt er ten vroegste eind 2010.